[ سورة الفاتحة ] ( 1 ) بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ‹ 1 › الْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ ‹ 2 › الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ‹ 3 › مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ‹ 4 › إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ‹ 5 › اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ‹ 6 › صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلا الضَّالِّينَ ‹ 7 › به نام خداى ( 2 ) بخشايندهء بخشايشگر . همه سپاس خداى را پروردگار جهانيان . بخشايندهء بخشايشگر . پادشاه روز حساب و جزا . خاص تو را پرستيم و خاص از تو طلب يارى كنيم . راه بنماى ما را راه راست . راه آنان كه نعمت كردى تو برايشان از مؤمنان ، جز آنان كه خشم گرفتى برايشان از جهودان ( 3 ) ، و نه گمراهان از ترسايان ( 4 ) . اين ظاهر اين سورت است . كلام در آن كه كجا انزله بود ( 5 ) و چند آيت و عدد كلمات و حروف و ثواب خوانندهء كلام در آيت تسميت برفت . قوله تعالى : * ( الْحَمْدُ ) * ، اين « لام » تعريف جنس است ، و سيبويه گفت : علامت تعريف « لام » است بس ، و « الف » براى وصل است كه اين « لام » ساكن باشد ابدا ، آنگه چاره نبود او را از پيوندى ، اين همزهء وصل بياوردند و پيوند او كردند تا به نطق در آيد ، كه ابتدا كردن به ساكن ناممكن است . و ديگر نحويان گفتند كه : « الف » و « لام » با جمعهما ، علامت تعريف است ، و قول اوّل درست است .

--> ( 1 ) . اساس : ندارد ، از مج افزوده شد . ( 2 ) . مج ، دب ، وز : ايزد . ( 3 ، 4 ) . همهء نسخه بدلها : ندارد . ( 5 ) . همهء نسخه بدلها : بوده است .