تعالى كفايت كند . عبد اللَّه بن عمرو ( 1 ) ، فرزندان خود را - آنان را كه بالغ بودندى - اين كلمات بياموختى ، و آنان را كه نا بالغ بودندى ، بر نوشتى ( 2 ) اين كلمات و در گردن ايشان بستى . و عبد اللَّه عبّاس روايت مىكند كه رسول - عليه السّلام - در عوذه ( 3 ) حسن و ( 4 ) حسين - عليهما السّلام ( 5 ) گفتى : أعيذكما بكلمات اللَّه التامّة من كلّ شيطان و هامّة و من كلّ عين لامّة ، آنكه گفتى : پدرم ابراهيم خليل - عليه السّلام - اسماعيل و اسحاق را - عليهما السّلام - به اين تعويذ كردى . و حسن بصرى روايت كند كه : رسول - عليه السّلام - به مردى بگذشت كه غلام خود را مىزد و غلام مىگفت : « اعوذ بالله اعوذ باللَّه » ، و مرد باز نمىايستاد ، چون رسول را بديد ، گفت : « اعوذ برسول اللَّه » . مرد باز ايستاد پيغمبر ( 6 ) - عليه السّلام - گفت : اولى ( 7 ) آن بودى كه به ذكر خداى تعالى امساك كردى از او . گفت : يا رسول اللَّه ! به اين كفّارت ( 8 ) آزادش كردم . گفت : اگر نه چنين كردى ، رويت به آتش دوزخ بسوختى . و در دعاى رسول - عليه السّلام - معروف است كه او گفتى : اللَّهم انّي اعوذ بك من علم لا ينفع و قلب لا يخشع و بطن لا يشبع و عين لا تدمع و دعاء لا يسمع و صلاة لا ترفع ، و در خبرى ديگر : و من الجوع فبئس الضّجيع و من الخيانة فبئست البطانة ، و اخبار در اين معنى بسيار است و اين قدر در اين جاى كفايت است - و اللَّه ولىّ التّوفيق .

--> ( 1 ) . مب ، مر : عبد اللَّه بن عمر . ( 2 ) . فق : بر نويشتى ، مب : بنويشتى . ( 3 ، 4 ) . مب ، مر حضرت امام . ( 5 ) . آج ، لب ، فق اين كلمات . ( 6 ) . آج ، لب ، وز : پيغامبر . ( 7 ) . همهء نسخه بدلها : اوليتر . ( 8 ) . آج ، لب ، فق ، مر : گفتار ، مب : كلمات .