و از اين بيان روشن مىشود كه در جهان طبيعت كه قانون تكامل عمومى حكمفرما است همه علل طبيعيه در كارها و فعاليتهاى خود در واقع غايت و آرمان را دارند و هر شكل كامل وجودى علت غائى شكل ناقص پيشين خود مىباشد كه علتش منظور داشته است و البته مفهوم به منظور داشتن در اينجا بفكر او افتادن و بخاطر سپردن نيست بلكه رابطه مخصوص واقعى است كه ميان ناقص و كامل بوده و ناقص را بسوى كامل رهبرى نموده و مىراند و غايت فكرى نيز در افعال اختياريه ما يكى از مصاديق اين حقيقت است .