گرفته مىشود كه شىء در هر حال علت مىخواهد و البته لفظ شىء كه در اين نتيجه گفته مىشود معرف حال تساوى شىء است نسبت بوجود و عدم پس اگر به خود شىء نگاه نموده و نظر بوجود و عدمش نداشته باشيم در ميان دو طرف متقابل وجود و عدم واقع خواهد بود و علت است كه يكى از دو طرف وجود و عدم را رجحان