ديگرى دريافت مىكند و گر نه خود به خود نسبتش با وجود و عدم مساوى است نتيجه گرفته مىشود كه هر موجود كه نسبتش با وجود و عدم مساوى است وجودش كه مساوى با وجوب است از موجود ديگرى علت سر چشمه مىگيرد و اين نتيجه را با جمله زيرين مىشود تعبير نمود ممكن بايد علتى داشته باشد .