مقدار اين تصديق و باور ، به آنان حيات بخشيده و از سوى خويش ، بخشش و عنايت نيكوكار مهربان و دلسوز را عطا فرموده است . در برابر آنان چقدر كوچك و ناچيز است آن چيزى كه از جلال و عظمت الهى بازشان دارد ، و برايشان چقدر رها كردنى و ترك نمودنى است ، هر آن عاملى كه از شرف وصال او دورشان سازد . تا آنجا كه به انس و همدمى با اين كرم و كمال و بزرگوارى بهره‌مندشان مى سازد و زينتهاى مهابت و جلال او ، همواره قلوب آنان را در بر مىگيرد . هنگامى كه پى مى برند حيات و بقايشان ، مانع ورادع از تعقيب و ادامهء پيروى از مقصد و مرام الهى است ، و زنده ماندنشان ، حايل و مانع بين آنان و اكرام و بخشش الهى است ، لباسهاى حيات را از تن بيرون مى كنند و درهاى لقاى محبوب را مىكوبند و با بذل جانها و تقديم ارواح خويش ، در طلب و جستجوى اين پيروزى ، متلذذ و كامياب مى گردند و بدنهاى خود را در معرض مخاطرات شمشيرها و نيزه ها و آماج تيرهاى سهمگين قرار مى دهند . . . . آرى ، نفوس كربلاييان وطفوفيان براى نيل به اين وصال بزرگ و اين لقاى باشكوه الهى ، جهت گيرى نموده است ، به حدى كه در استقبال مرگ با همديگر به مسابقه پرداخته اند و نفوس خود را آماج تيرها ، نيزه ها و شمشيرهاى دشمنان قرار داده اند . آنان چقدر زيبنده و شايستهء تعريف و توصيف مرحوم سيد مرتضى علم الهدى ( 1 ) مى باشند ، آنجا كه اين حماسه سازان را چنين مدح و توصيف مى فرمايد : " آنان افرادى هستند كه خود را به سرزمين پر حرارت و سوزان افكنده ، و در جوار قرب حضرت حق جا گرفته اند . گويا در منطق آنان ، قاصدان ضرر رسان ، در واقع سود رسانان و نافعان هستند ، و قاتلان و كشندگان ، در واقع احياگران و بخشندگان حيات و هستى

--> 1 . سيد مرتضى علم الهدى : على بن حسين بن موسى ، از دانشمندان بزرگ شيعه و پيشواى طالبيان ، در سال 433 ه‍ . ق در بغداد وفات يافت و آثار و تأليفات بسيارى از خود به يادگار گذاشته است كه از آن جمله مى توان به : امالى ، انتصار ، الشافى في الامامة اشاره كرد . ( فقهاى نامدار شيعه ، ص 77 - 71 )