قُلْ تَعَالَوْا أَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ أَلَّا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ مِنْ إِمْلَاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِيَّاهُمْ وَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ذَلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ( 151 ) بگو : « بياييد تا آنچه را پروردگارتان بر شما حرام كرده براي شما بخوانم : چيزى را با أو شريك قرار مدهيد وبه پدر ومادر احسان كنيد وفرزندان خود را از بيم تنگدستى مكشيد ما شما وآنان را روزى مىرسانيم وبه كارهاى زشت - چه علني آن وچه پوشيده [ اش ] - نزديك مشويد ونَفْسى را كه خدا حرام گردانيده ، جز بحق مكشيد . اينهاست كه [ خدا ] شما را به [ انجام دادن ] آن سفارش كرده است ، باشد كه بينديشد . ( 151 )