قُلْ لَا أَجِدُ فِي مَا أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّمًا عَلَى طَاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَمًا مَسْفُوحًا أَوْ لَحْمَ خِنْزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقًا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 145 ) بگو : « در آنچه به من وحى شده است ، بر خورنده‌اى كه آن را مىخورد هيچ حرامى نمىيابم ، مگر آنكه مردار يا خونِ ريخته يا گوشت خوك باشد كه اينها همه پليدند . يا [ قربانيى كه ] از روى نافرمانى ، [ به هنگام ذبح ] نام غير خدا بر آن برده شده باشد . پس كسى كه بدون سركشى وزياده‌خواهى [ به خوردن آنها ] ناچار گردد ، قطعاً پروردگار تو آمرزندهء مهربان است . ( 145 )