وَإِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَأَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍّ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلَا أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ ( 116 ) و [ ياد كن ] هنگامى را كه خدا فرمود : « اى عيسى پسر مريم ، آيا تو به مردم گفتى : من ومادرم را همچون دو خدا به جاىِ خداوند بپرستيد ؟ » گفت : « منزّهى تو ، مرا نزيبد كه [ در بارهء خويشتن ] چيزى را كه حق من نيست بگويم . اگر آن را گفته بودم قطعاً آن را مىدانستى . آنچه در نفسِ من است تو مىدانى وآنچه در ذات توست من نمىدانم ، چرا كه تو خود ، داناى رازهاى نهاني . ( 116 )