فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسَارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشَى أَنْ تُصِيبَنَا دَائِرَةٌ فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلَى مَا أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نَادِمِينَ ( 52 ) مىبينى كساني كه در دلهايشان بيمارى است ، در [ دوستى ] با آنان شتاب مىورزند . مىگويند : « مىترسيم به ما حادثهء ناگوارى برسد . » اميد است خدا از جانب خود فتح [ منظور ] يا امر ديگرى را پيش آورد ، تا [ در نتيجة آنان ] از آنچه در دل خود نهفته داشته‌اند پشيمان گردند . ( 52 )