وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِنًا إِلَّا خَطَأً وَمَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلَى أَهْلِهِ إِلَّا أَنْ يَصَّدَّقُوا فَإِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَإِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ فَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلَى أَهْلِهِ وَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ تَوْبَةً مِنَ اللَّهِ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ( 92 ) وهيچ مؤمني را نَسِزَد كه مؤمني را - جز به اشتباه - بكشد . وهر كس مؤمني را به اشتباه كشت ، بايد بندهء مؤمني را آزاد وبه خانوادهء أو خونبها پرداخت كند مگر اينكه آنان گذشت كنند . واگر [ مقتول ] از گروهى است كه دشمنان شمايند و [ خود ] وى مؤمن است ، [ قاتل ] بايد بندهء مؤمني را آزاد كند [ وپرداخت خونبها لازم نيست ] . واگر [ مقتول ] از گروهى است كه ميان شما وميان آنان پيمانى است ، بايد به خانوادهء وى خونبها پرداخت نمايد وبندهء مؤمني را آزاد كند . وهر كس [ بنده ] نيافت ، بايد دو ماه پياپى - به عنوان توبه‌اى از جانب خدا - روزه بدارد ، وخدا همواره داناى سنجيده‌كار است . ( 92 )