فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ ( 159 ) پس به [ بركتِ ] رحمت الهى ، با آنان نرمخو [ وپُر مِهر ] شدى ، واگر تندخو وسختدل بودى قطعاً از پيرامون تو پراكنده مىشدند . پس ، از آنان درگذر وبرايشان آمرزش بخواه ، ودر كار [ ها ] با آنان مشورت كن ، وچون تصميم گرفتى بر خدا توكل كن ، زيرا خداوند توكل كنندگان را دوست مىدارد . ( 159 )