وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُمْ بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَعَصَيْتُمْ مِنْ بَعْدِ مَا أَرَاكُمْ مَا تُحِبُّونَ مِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الدُّنْيَا وَمِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الْآَخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ( 152 ) و [ در نبرد أحد ] قطعاً خدا وعدهء خود را با شما راست گردانيد : آن گاه كه به فرمان أو ، آنان را مىكشتيد ، تا آنكه سست شديد ودر كار [ جنگ وبر سر تقسيم غنايم ] با يكديگر به نزاع پرداختيد وپس از آنكه آنچه را دوست داشتيد [ يعنى غنايم را ] به شما نشان داد ، نافرمانى نموديد . برخى از شما دنيا را وبرخى از شما آخرت را مىخواهد . سپس براي آنكه شما را بيازمايد ، از [ تعقيب ] آنان منصرفتان كرد واز شما درگذشت ، وخدا نسبت به مؤمنان ، با تفضل است . ( 152 )