فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَمَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ فَلَمَّا جَاوَزَهُ هُوَ وَالَّذِينَ آَمَنُوا مَعَهُ قَالُوا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلَاقُو اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ ( 249 ) وچون طالوت با لشكريان [ خود ] بيرون شد ، گفت : « خداوند شما را به وسيلهء رودخانه‌اى خواهد آزمود . پس هر كس از آن بنوشد از [ پيروان ] من نيست ، وهر كس از آن نخورد ، قطعاً أو از [ پيروان ] من است ، مگر كسى كه با دستش كفى برگيرد . پس [ همگى ] جز اندكى از آنها ، از آن نوشيدند . وهنگامى كه [ طالوت ] با كساني كه همراه وى ايمان آورده بودند ، از آن [ نهر ] گذشتند ، گفتند : « امروز ما را ياراى [ مقابله با ] جالوت وسپاهيانش نيست . » كساني كه به ديدار خداوند يقين داشتند ، گفتند : « بسا گروهى اندك كه بر گروهى بسيار ، به اذن خدا پيروز شدند ، وخداوند با شكيبايان است . » ( 249 )