وَإِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ إِلَّا أَنْ يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكَاحِ وَأَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 237 ) واگر پيش از آنكه با آنان نزديكى كنيد ، طلاقشان گفتيد ، در حالي كه براي آنان مَهرى معين كرده‌ايد ، پس نصف آنچه را تعيين نموده‌ايد [ به آنان بدهيد ] ، مگر اينكه آنان خود ببخشند ، يا كسى كه پيوند نكاح به دست اوست ببخشد وگذشت كردنِ شما به تقوا نزديكتر است . ودر ميان يكديگر بزرگوارى را فراموش مكنيد ، زيرا خداوند به آنچه انجام مىدهيد بيناست . ( 237 )