فَمَنْ خَافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفًا أَوْ إِثْمًا فَأَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 182 ) ولى كسى كه از انحراف [ وتمايل بيجاى ] وصيت كننده‌اى [ نسبت به ورثه‌اش ] يا از گناه أو [ در وصيت به كار خلاف ] بيم داشته باشد وميانشان را سازش دهد ، بر أو گناهى نيست ، كه خدا آمرزندهء مهربان است . ( 182 )