در ليلة القدر بوده و از آن پس تا بيست و سه سال پايان يافته است . به نظر ديگر مراد آنست كه در شب قدر از لوح محفوظ به آسمان دنيا نازل گشته و از آن در عرض 23 سال بتدريج بر آن حضرت نازل شده است ابن عباس ، سعيد بن جبير و ديگران بر اين عقيده‌اند ، ظاهرا در اين باره فقط يك روايت از امام صادق عليه السّلام نقل شده كه در مقدّمه نهم تفسير صافى و در تفسير برهان ذيل آيه * ( شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي . . . ) * نقل شده است و آن را حفص بن غياث عامّى از آنحضرت روايت مىكند . و مضمون روايت آنست كه قرآن در ماه رمضان به بيت المعمور نازل گشته و سپس در طول بيست سال نازل گرديده است . در اين حديث آسمان دنيا نيست و بجاى آن بيت المعمور است لذا فيض مرحوم در صافى احتمال داده كه مراد از بيت المعمور قلب حضرت رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله باشد . متن روايت در اصول كافى كتاب فضل القرآن چنين است « علىّ بن ابراهيم عن ابيه و محمّد بن القاسم عن محمّد بن سليمان ، عن داود ، عن حفص بن غياث عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام قال : سألته عن قول اللَّه عزّ و جل * ( شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيه الْقُرْآنُ ) * و انّما أنزل فى عشرين سنة من أوّله الى آخره ؟ فقال ابو عبد اللَّه عليه السّلام : نزل القرآن جملة واحدة فى شهر رمضان الى البيت المعمور ثمّ نزل فى طول عشرين سنة . . . » . اين روايت از اهل سنت نيز به چندين وجه نقل شده است از جمله در تفسير ابن كثير ذيل آيه * ( شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي . . . ) * نقل كرده : « عن ابن عبّاس قال أنزل القرآن . فى النّصف من شهر رمضان الى سماء الدّنيا فجعل فى بيت العزّة ثمّ أنزل على رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله فى عشرين سنة لجواب كلام النّاس » . از اين رو احتمال تقيّه در روايت حفص بن غياث بيشتر است ، باقى روايات چنان كه در صافى و برهان و غيره نقل شده دلالت بر نزول دفعى