* ( بِالْعَراءِ وَهُوَ سَقِيمٌ . وَأَنْبَتْنا عَلَيْه شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ . وَأَرْسَلْناه إِلى مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ . فَآمَنُوا فَمَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ » ) * صافات : 139 - 148 . يعنى : حقّا كه يونس از پيامبران است . آنگاه كه به حال نارضائى بسوى كشتى پر رفت . با اهل كشتى قرعه انداخت و از مغلوبان شد . ماهى او را بلعيد حال آنكه خودش را ملامت ميكرد چرا از قومش جدا شد يا قوم خويش را ملامت ميكرد كه اسباب بيرون رفتن او را فراهم آوردند اگر خدا را تسبيح نميگفت تا قيامت در شكم ماهى مىماند ، او را از شكم ماهى بساحل انداختيم حال آنكه مريض و ناتوان بود . درخت كدوئى بر او رويانديم ، به صد هزار نفر بلكه بيشتر پيامبرش كرديم . آنها ايمان آوردند تا مدتى متاعشان داديم . 2 - * ( « وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْه فَنادى فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِله إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ . فَاسْتَجَبْنا لَه وَنَجَّيْناه مِنَ الْغَمِّ وَكَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ » ) * انبياء : 87 - 88 . 3 - * ( « فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلا تَكُنْ كَصاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نادى وَهُوَ مَكْظُومٌ . لَوْ لا أَنْ تَدارَكَه نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّه لَنُبِذَ بِالْعَراءِ وَهُوَ مَذْمُومٌ . فَاجْتَباه رَبُّه فَجَعَلَه مِنَ الصَّالِحِينَ » ) * قلم : 48 - 50 . نميشود گفت : يونس عليه السّلام در خارج شدن از قوم خويش ، دانسته گناه كرد كه انبياء عليهم السلام معصومند و خدا دربارهء آنها فرموده : * ( « وَسَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ » ) * صافات ، 181 . حاشا كه پيامبر مخصوصا پس از مبعوث شدن مرتكب گناه شود از جملهء * ( « فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْه » ) * روشن مىشود كه آنحضرت مانعى از خارج شدن نميديد كه قومش او را اذيّت كرده و دعوتش را نپذيرفتند و اگر بيرون رفتنش را حرام ميدانست ديگر « ظنّ » مورد نداشت و بيقين ميدانست كه خدا بر وى تنگ خواهد گرفت . بلى از مجموع آيات مخصوصا