در قرآن مجيد ذكر شده و از مقابله با جنّ در * ( مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ ) * ناس : 6 . بدست ميايد كه بر جنّ اطلاق نميشود . نوش : * ( وَقالُوا آمَنَّا بِه وَأَنَّى لَهُمُ التَّناوُشُ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ ) * سباء : 52 . نوش بمعنى تناول و اخذ است « ناش الشّىء نوشا : تناوله » تناوش نيز بمعنى تناول است آيه در باره آن است كه چون مردم به عذاب خدا گرفتار شدند و مردند و فرصت ايمان از دستشان رفت ديگر ايمان آوردن بحالشان سودى نخواهد داشت و آخرت از دنيا بسيار دور است يعنى : و گويند به قرآن ايمان آورديم ، چطور مىتوانند آن را از مكانى دور اخذ كنند و ايمان بياورند در نهج البلاغه خطبه 219 فرموده : « و تناوشوهم من مكان بعيد » . اين كلمه تنها يك بار در كلام اللَّه آمده است . نوص : * ( كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ فَنادَوْا وَلاتَ حِينَ مَناصٍ ) * ص : 3 . نوص بمعنى التجاء و پناه بردن است « ناص الى كذا : التجأ » مناص اسم مكان و بمعنى پناهگاه و نيز مصدر ميمى است نوص را بمعنى تأخر و فرار نيز گفته‌اند و آن در آيه مصدر است و اسم « لات » محذوف مىباشد و تقدير آن « لات الحين حين مناص » است يعنى : چه بسا مردمانى را كه پيش از آنها هلاك كرديم و وقت نزول بلا استغاثه يا واويلا كردند ولى آنوقت وقت فرار نيست . يا آنوقت وقت پناه بردن به جائى يا وقت تأخّر عذاب نيست . اين لفظ بيشتر از يك بار در قرآن مجيد نيامده است . ناقه : شتر ماده . * ( هذِه ناقَةُ الله لَكُمْ آيَةً فَذَرُوها تَأْكُلْ فِي أَرْضِ الله ) * اعراف : 73 . اين ناقه خدا است براى شما نشانه قدرت خدا است او را بگذاريد در زمين خدا بچرد . اين لفظ هفت بار در كلام اللَّه مجيد آمده و همه در باره ناقه صالح عليه السّلام است . در باره آن ناقه آمده * ( قالَ هذِه ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ) * شعراء : 155 . يعنى صالح فرمود :