روشن مىشود كه « مُعْصِرات » را همه بصيغهء فاعل خوانده‌اند ، ابن زبير ، قتاده و ابن عباس آن را با باء « بِالْمُعْصِراتِ » خوانده‌اند . پس معصرات بمعنى فشارنده هاست در اين صورت آيا مراد از معصرات ابرهااند كه در اثر باد يا عامل ديگر ، همديگر را ميفشارند ؟ و يا مراد از آن بادهاست - كه ابرها را ميفشارند ؟ و اگر مراد بادها باشد بايد « من » در من المعصرات بمعنى باء باشد چنان كه ابن عباس و غيره خوانده‌اند . به نظر نگارنده « من » در معنى اصلى خود مىباشد و « معصرات » وصف ابرهاست و ابرها يكديگر را ميفشارند و توليد باران ميكنند . آقاى مهندس بازرگان در كتاب باد و باران در قرآن ص 127 علل علمى آن را چنين بيان مىكند : در ترموديناميك و فيزيك نشان داده شد كه اشباع و تقطير بخار آب بالنسبة بسائر بخارها يك وضع استثنائى داشته انبساط آدياباتيك آن كه عادتا بايد سبب تبخير گردد موجب تقطير مىشود انبساط آدياباتيك . . . بنا بمعادلهء اصل اول ترموديناميك . . . از خود ايجاد حرارت مىنمايد . . . اين ايجاد حرارت با عمل تقطير . . . انجام ميپذيرد . * ( وَالْعَصْرِ . إِنَّ الإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ . إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ . . . ) * عصر : 1 - 3 . عصر بمعنى فشردن ، روزگار و آخر روز به كار رفته و چون بمعنى دهر و روزگار باشد جمع آن عصور آيد . به نظر نگارنده مراد از عصر دهر و روزگار است و در اين صورت قسم با مقسم به كه خسران باشد كاملا متناسباند زيرا تفكر در روزگار و تغيير و گذشت آن روشن مىكند كه انسان در كم شدن است رجوع شود به « خسر » . بعضى آن را بمعنى وقت عصر گرفته كه وقت رسيدگى بسود و زيان روزانه است . الميزان مناسب ميداند كه مراد عصر رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و عصر طلوع