است كه بحرارت تبديل شده همچنين مطلق عمل اعمّ از نيك و بد همان مواد بدن است كه در نتيجهء كار به صورت نيرو در آمده‌اند . سنگى كه به هوا پرتاب مىشود مقدارى از مادهء بدن به صورت نيرو بدان سوار است و آن را بالا ميبرد و تا آن نيرو از سنگ تخليه نشده بالا خواهد رفت و پس از تخليه شدن هم آن نيرو در عالم ماندنى است . على هذا عمل جوهر است نه عرض اصيل و ذاتى است نه اعتبارى . پس تمام گناهان به صورت نيروها و اشّعهء مضرّه در عالم و در دور و بر انسان هستند مثل هالهء ماه ، خداوند فرموده : * ( مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَأَحاطَتْ بِه خَطِيئَتُه ) * بقره : 81 . خطيئة واقعا ذاتى و جوهر است و شخص را احاطه مىكند . در اين صورت غفران گناه آن است كه خداوند آنها را مستور مىكند و جزء موجودات ديگر ميشوند بطوريكه ديگر ديده نميشوند و به شخص نزديك نميگردند و يا در اثر توبه مبدّل بحسنات ميگردند * ( فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ الله سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ ) * فرقان : 70 . ناگفته نماند همانطور كه كثافات و قازورات در اثر عوامل شيميائى به صورت كود در آمده و سپس بميوه و سبزى و غيره تبديل ميشوند همچنين آن نيروهاى مضرّه كه گناهان رها شده در عالماند مىشود بمواد نافع و نعمتهاى بهشتى تبديل شوند . در كافى در روايات توبه هست كه معاوية بن وهب گويد : امام صادق عليه السّلام ميفرمود : چون بنده توبهء واقعى كرد خدا او را دوست دارد و گناه او را در دنيا و آخرت مستور مىكند . گفتم : چطور مستور مىكند ؟ فرمود : آنچه در ملك نوشته‌اند از يادشان مىبرد و بجوارحش دستور ميدهد كه گناهان او را بپوشانيد و بقطعه هاى زمين وحى مىكند كه آنچه روى شما عمل كرده كتمان كنيد پس بنده خدا را در حالى ملاقات مىكند كه هيچ چيز بر گناه او گواه نيست به كار بردن لفظ ( كتمان و ستر ) در