* ( والِدِه شَيْئاً » ) * لقمان : 33 . همچنين است آياتيكه مطلق دوستى و شفاعت و داد و ستد را در آخرت نفى ميكنند مثل * ( « أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيه وَلا خُلَّةٌ وَلا شَفاعَةٌ » ) * بقره : 254 . ايضا آياتيكه فائده شفاعت را نفى كرده و آن را بى فايده ميدانند * ( « وَلا يُقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ وَلا يُؤْخَذُ مِنْها عَدْلٌ . . . » ) * بقره : 48 . * ( « وَلا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَلا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ » ) * بقره : 123 . بموجب اين آيات شفاعتى در آخرت نيست و اگر هم كسى دربارهء كسى سخن گويد مسموع نخواهد بود . ليكن با ملاحظهء آيات ديگر كه شفاعت را با اذن خدا اثبات ميكنند خواهيم دانست مقصود از آيات نفى ، استقلال در شفاعت است . بعبارت اخرى آندسته آيات ميگويند : كسى در شفاعت به ديگران استقلال ندارد و نميتواند بدون اذن خدا كارى كند ولى شفاعت پس از اجازهء خداوند مرحلهء ديگرى است كه آيات بسيارى آن را اثبات ميكنند نحو * ( « مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَه إِلَّا بِإِذْنِه » ) * بقره : 255 . * ( « ما مِنْ شَفِيعٍ إِلَّا مِنْ بَعْدِ إِذْنِه » ) * يونس : 3 . * ( « وَكَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّماواتِ لا تُغْنِي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ الله لِمَنْ يَشاءُ وَيَرْضى » ) * نجم : 26 . مقتضاى اين آيات آنست كه بعد از اذن خدا شفاعت هست . ملائكهء آسمان شفاعت ميكنند ولى شفاعتشان فائده‌اى ندارد مگر پس از اذن خدا . همچنين است آيات سه گانهء زير : * ( « يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَه الرَّحْمنُ وَرَضِيَ لَه قَوْلًا » ) * طه : 109 . * ( « وَلا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَه إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَه » ) * سباء : 23 . * ( « لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً » ) * مريم : 87 . آيهء اول راجع بشافعين است يعنى آن روز فايده نميدهد شفاعت ، مگر شفاعت كسى كه خدا به او اذن داده و از سخن گفتنش راضى است چنان كه در آيهء ديگر است * ( « لا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَه الرَّحْمنُ وَقالَ صَواباً » ) * نباء :