خدا را تسبيح گوئيد . ( مريم : آيه 2 - 11 ) . ناگفته نماند سلب قدرت تكلم از زكريا علامت فرزند بود كه فرموده * ( « قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيًّا » ) * و در سورهء آل عمران آمده * ( « قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً وَاذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً . . . » ) * آيهء 41 . قيد ايّام روشن مىكند كه مراد از * ( « ثَلاثَ لَيالٍ » ) * فقط سه شب نيست بلكه روزها هم مراد است . و نيز كلمهء « * ( النَّاسَ ) * - و * ( اذْكُرْ رَبَّكَ ) * » بدست ميدهد كه سلب تكلَّم نسبت بمردم بود و گر نه نسبت به خدا و عبادت زبانش قدرت داشت . و * ( « أَلَّا تُكَلِّمَ » ) * نشان ميدهد كه خدا قدرت تكلَّم را سه روز از او سلب فرمود . اينكه زكريا از خدا علامت خواست معنىاش آن بود هر وقت زنش باردار شد با آن علامت باردار شدن آن را بداند ؟ و يا براى آن بود كه بداند اين ندا از ملك است و از شيطان نيست ؟ الميزان وجه دوّم را تأييد مىكند و ميگويد : آنچه سبب وحشت قوم از اين وجه شده آنست كه گفته‌اند : انبياء در اثر عصمت بايد كلام رحمانى را از شيطانى تشخيص بدهند ، جايز نيست شيطان آنها را ببازى گيرد كه تشخيص از دستشان برود . اين سخن حق است ولى بايد دانست كه تشخيص انبياء با نشان دادن خداست نه مستقلا از جانب خودشان و چون چنين است چه اشكالى دارد كه زكريّا از خدا راجع به آن علامتى بخواهد كه واقعيت را تشخيص بدهد بلى اگر دعايش مستجاب نميشد اشكال در جاى خودش بود . . . آيه آن بود زبانش سه روز قادر بتكلَّم نبود و زبانش جز بذكر خدا بند ميشد و اين . . . تصرّف خاصّى است در نفس پيامبر و زبانش كه شيطان به علت عصمت پيغمبر از آن عاجز است پس نداى فرزند دادن رحمانى بوده است تمام شد . در تفسير عياشى ذيل آيهء 41 آل عمران از امام صادق عليه السّلام نقل شده :