نميشود . با توجّه بآيهء قبل كه حاكى از علم و اطلاع خدا از اعمال بندگان است مىشود گفت كه اين تعقيب كنندگان نويسندگان اعمال و در عين حال حافظ انساناند نظير آيهء * ( وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ كِراماً كاتِبِينَ ) * انفطار : 10 . * ( وَهُوَ الْقاهِرُ فَوْقَ عِبادِه وَيُرْسِلُ عَلَيْكُمْ حَفَظَةً حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْه رُسُلُنا وَهُمْ لا يُفَرِّطُونَ ) * انعام : 61 ممكن است مراد از « رسلنا » همان « حفظة » بوده باشند در اين صورت با ملاحظهء آيهء * ( وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ . . . ) * كه گذشت معنى چنين مىشود كه ملائكه هم حافظ و هم كاتباند و هم آنها هستند كه وقت رسيدن مرگ ، انسان را قبض ميكنند . و اين منافى * ( يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ ) * نيست زيرا خدا توفّى را هم به خود و هم برسل و هم بملك الموت نسبت داده است مثل خدا باغ را آبيارى كرد ، من كردم ، باغبان كرد . حفف : حفّ . احاطه كردن در مجمع گويد : « حفّ القوم بالشّىء : اطافوا به » و دو جانب شىء را دو حفاف آن گويند گوئى كه آن شىء را احاطه كرده‌اند . در نهج البلاغه خطبهء 174 از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نقل مىكند : « حفّت الجنّة بالمكاره و حفّت النّار بالشّهوات » بهشت با مكاره و آتش با شهوات احاطه شده است * ( جَعَلْنا لأَحَدِهِما جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنابٍ وَحَفَفْناهُما بِنَخْلٍ ) * كهف : 32 براى يكى از آن دو دو باغ از تاك داديم و آن دو را بنخل احاطه كرديم . * ( وَتَرَى الْمَلائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ . . . ) * زمر : 75 يعنى ملائكه را در حالى كه عرش را احاطه كرده‌اند مىبينى بيضاوى گويد « من » زايد يا براى ابتدا است ولى بهتر است براى بيان باشد . در الميزان گويد : عرش مقامى است كه اوامر الهى از آن صادر مىشود ملائكه در روز قيامت