الارَضين » اين كلمات در نهج البلاغه عبده به ترتيب ج 1 ص 174 - ج 2 ص 177 و ص 179 واقع است . جملهء اول در بارهء كوههاست كه ميفرمايد : كوهها بر گردن همواريهاى زمين سوارند ، دوّمى در بارهء مردمان گذشته است كه فرمود : آيا در اطراف زمين پادشاهان و مالك رقاب نبودند ؟ و سومى در خصوص عربهاست كه به بركت اسلام در اطراف زمين پادشاهان شدند . در اين جاها چنان كه مىبينيم خشكىهاى زمين مقصود است . اين مطلب كه تحت شمارهء 9 گفته شد از كتاب آغاز و انجام جهان ص 68 - 70 استفاده شده است . علامهء شهرستانى رحمه الله راجع بتعدّد زمينها در كتاب هيئت و اسلام . بحث مفصلى دارد . ما منكر آن نيستيم كه مرّيخ و مشترى و امثال آن نسبت به خود . زميناند و زمينهاى بيشمار ديگرى در فضاى بيكران وجود دارند . ولى نميتوانيم قبول كنيم كه مراد از زمينهاى هفتگانه ، سيّارات هفتگانه است ، زيرا آنها از هفت بيشتراند ، اگر عدد هفت را برداشته و بگويند : كرات و زمينهائيكه در فضاى بيكران بدور خورشيدهاى خود ميچرخند ، خارج از شمارند حرفى نداريم فقط مخالف و نافى اين هستيم كه كسى بگويد مراد از زمينهاى هفتگانه ، سيارات منظومهء شمسى است ، ناگفته نماند ، قرآن كريم بزمينى غير از زمين ما نظرى نداشته و غير از آن را سماء و سموات به حساب آورده است . 10 - در خاتمهء اين بحث لازم است بدانيم كه : كرهء زمين نسبت به خود ، موجودى بس بزرگ و اعجاب آور است ، حجم آن را بنا بر حسابى هزار و هشتاد سه ميليارد و بنا بر حساب ديگرى هزار و هشتاد سه ميليارد و سيصد و بيست مليون كيلومتر مكعب گفته‌اند ، يكميليارد شايد به نظر شما چندان مهمّ نيايد ولى طبق حساب صحيح اگر شخصى روزى ده ساعت كار بكند . شمردن يكميليارد