كه بالاى سر ماست آسمان حساب مىشود ، على هذا ما را يكزمين بيشتر نيست كه زير پاى ماست . لذاست كه قرآن آن را همواره مفرد به كار برده است . در كلام الله مجيد [ راجع به زمين ] مسائلى و حقائقى بيان شده كه به بعضى از آنها اشاره مىكنيم : 1 - زمين و آسمانها در ابتداى خلقت ، همه بسته و يك چيز بودند در اثر انبساط تدريجى وسعت يافته و از هم جدا شده‌اند * ( « أَ وَلَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّماواتِ وَالأَرْضَ كانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما » ) * ( انبياء : 30 ) مگر كفار ندانسته‌اند كه آسمانها و زمين پيوسته و توى هم بودند ، آنها را از همديگر بازشان كرديم ؟ ! رتق بمعنى گره شده و بسته و پيوسته ، و فتق بمعنى باز كردن و ايجاد فاصله ميان اجزاء شيئى متصل است . اگر مراد از « السّموات » تمام جهانها و منظومه ها باشد . مسئلهء رتق و فتق شامل تمام عالم است ، و اگر مراد آسمانهاى هفتگانهء اطراف زمين باشد كه محيط بر زميناند ، آنوقت معنى آيه اين است كه : زمين با آسمانهاى هفتگانهء آن ، ابتدا در هم فرو رفته و يكى بوده‌اند بتدريج به صورت فعلى در آمده‌اند ، نا گفته نماند « السموات » جمع محلى بالف و لام مفيد عموم است و كلمهء * ( « فاطِرِ السَّماواتِ وَالأَرْضِ » ) * بمعنى شكافنده زمين و آسمانها در 7 محل از قرآن ذكر شده و سموات همه با الف و لام آمده‌اند ، على هذا احتمال قوى ميرود كه مراد از * ( « السَّماواتِ وَالأَرْضِ » ) * تمام كاينات باشد . در كتاب آغاز و انجام جهان ص 63 گويد : در قرآن كريم « سموات » كه با « ارض » هم استعمال شده بمعنى همهء جهانهاى غير از زمين آمده است * ( « فَلِلَّه الْحَمْدُ رَبِّ السَّماواتِ وَرَبِّ الأَرْضِ رَبِّ الْعالَمِينَ » ) * جاثيه 36 * ( « رَبِّ الْعالَمِينَ » ) * كه بى واو است بدل است از * ( « رَبِّ السَّماواتِ وَرَبِّ الأَرْضِ » ) * پس بايستى كه « پرورندهء جهانها » مساوى باشد