باشد كه مبدء عده اش رسيدن خبر است آيا موجب حرمت ابديه است يا نه دو قول است أحوط قول أول است بلكه خالي از قوت نيست ( مسئلة 11 ) اگر زنى كه در عده باشد با جهل بحال تزويج كند وبا أو مقاربت كند وزن مدخوله شوهر سابق هم باشد وحامله شود وطفلى بزايد پس اگر از وطى دويم كمتر از شش ماه گذشته باشد واز وطى شوهر سابق زيادة از اقصاى مدة حمل نگذشته باشد طفل محلق بشوهر سابق است بخلاف صورتيكه از وطى أول زيادتر از مدت مزبوره گذشته واز وطى دويم شش ماه يا زيادة گذشته باشد طفل ملحق بدويم است واگر از وطى شوهر سابق زيادتر از أكثر مدت حمل گذشته واز وطى دويم كمتر از شش ماه طفل ملحق بهيچ كدام نيست واگر از وطى أول ودويم زيادة از شش ماه گذشته باشد كه الحاق بهر كدام ممكن باشد آيا محلق بأول است يابدويم يا بقرعه بايد تعيين نمود چند قول است وأقوى الحاق بدويم است وهم چنين است اگر دويم زن را بعد از عده تزويج كرده وحال ولد مشتبه باشد ( مسئلة 12 ) اگر دو عده بر زن باشد يكى عده وطى بشبهه با عقد بر أو يا بدون آن وديگر عده طلاق يا عده وفات ونحوآنها آيا أيام دو عده با يكديگر متداخل ميشود كه براي هر دو محسوب است يا بايد جدا جدا عده نگاه دارد دو قول است قول دويم مشهور وأحوط وقول أول خالى از قوت نيست وبنابر تعدد بايد عده آن كه سببش مقدم بوده مقدم بدارد مگر در صورتيكه يكي از دو عده بوضع حمل باشد كه آن عده مقدم است هر چند سبب آن مؤخر باشد وهر گاه متقدم عده وطى بشبهه باشد ومتأخر عده طلاق رجعي آيا پيش از آمدن زمان عده رجعي شوهر ميتواند باو رجوع كند وآيا در آن أيام اگر شوهر بميرد زن از أو ارث ميبرد يا نه دو قول است وقول أول خالى از قوت نيست وهر گاه متأخر عده طلاق باين باشد آيا طلاق دهنده ميتواند أو را تزويج كند در عده وطى بشبهه پيش از رسيدن أيام عده طلاق يا نه دو وجه است ودور نيست جايز باشد وهر گاه دو عده از يك نفر باشد مثل آنكه كسى زن خود را طلاق بائن دهد ودر أثناء عده با أو وطى كند بشبهه اشكال نبايد كرد كه دو عده با هم متداخل است ( مسئلة 13 ) كسيكه زني را بدون عقد بشبهه وطى كند بي اشكال مهر المثل بايد بدهد در صورتيكه آنزن مشتبه باشد هر چند مرد ملتفت باشد كه حرام است واگر بشبهه أو را عقد كند ووطى نمايد آيا مهر المسمى را بايد بدهد يا مهر المثل دو قول است أقوى لزوم مهر المثل است واگر اروا بشبهه عقد