رغبت بجماع نمىتواند بر ترك جماع تا چهار ماه صبر كند كه بر فرض ترك آن در معصيت واقع مىشود أحوط آنستكه پيش از چهار ماه با أو نزديكى كند يا طلاقش دهد ( مسألة 9 ) اگر چهار ماه بگذرد وبا أو نزديكى نكند بسبب مانعى مثل حيض يا عصيانا قضاء آن واجب نيست بلى أحوط آن است كه زن را بطورى رضا كند زيرا كه ظاهر آن است كه اين مطلب حق زن باشد كه بر أو تقويت كرده وبايد ميان دو وطي زيادتر از چهار ماه نباشد پس اگر مثلا در ماه أول با أو جماع كند وماه دويم نيز نزديكى كند از وقت جماع دويم بايد حساب كند واز آنوقت زيادة از چهار ماه تعويق نيندازد از زمان انقضاى چهار ماه وطى أول پس جايز نيست تأخير آن تا ماه هشتم ( مسألة 10 ) جماع كردن با زوجه كه نه سال أو تمام نشده باشد حرام است بلكه ظاهر آن است كه وطي مملوكه نيز پيش از نه سال حرام باشد ( باب دهم در احكام عقد ) ( مسألة 1 ) بدانكه در نكاح معتبر است عقد بستن بايجاب وقبول لفظي وكفايت نمىكند كه با هم رضا شوند بدون عقد ونه ايجاب وقبول فعلي وبايد ايجاب بلفظ نكاح يا تزويج باشد بنابر أحوط پس در عقد دائم بلفظ متعه كافى نيست اگر چه دور نيست كفايت آن در صورتيكه مشتمل باشد وبر قرينه كه دلالت كند بر آنكه مقصود نكاح دائمي است وشرط است در عقد كه بلفظ عربي أداء كنند بر فرض امكان ولو بانكه ديگرى را وكيل كند بنابر أحوط واگر ممكنش نباشد كه خودش بعربي ادا كند وتوكيل ديگرى هم ممكن نباشد جايز است بهر زباني باشد اكتفا كند در صورتيكه ترجمه لفظ نكاح يا تزويج باشد ومعتبر است كه بلفظ ماضي عقد كند بنابر أحوط اگر چه أقوى اكتفاء بلفظ مستقبل وجمله خبريه است مثل آنكه بگويد أزوجك نفسي يا آنكه بگويد انا مزوجك فلانه چنانچه أحوط تقديم ايجاب است بر قبول هر چند أقوى جواز عكس آن است چنانكه أحوط آنستكه ايجاب از جانب زوجه وقبول از جانب زوج باشد وأقوى جواز عكس آن است وأحوط آن است كه در قبول لفظ قبلت بگويد ودور نيست كفايت لفظ رضيت ودر قبول لازم نيست ذكر متعلقات يا آنكه بگويد قبلت النكاح لنفسي يا لموكلي بالمهر المعلوم بلكه كافى است گفتن مجرد قبلت بلكه در قبول أقوى كفايت امر است بانكه مثلا به پدر زن بگويد زوجني فلانه وپدر زن در جواب أو