به وضوء است مثل نماز ( دوم ) آنكه نذر كند وضو بگيرد از براي عمليكه مشروط به وضو نباشد مثل اين كه نذر كند كه قرآن نخواند مگر با وضو پس در اين هنگام واجب نيست بر أو قرائت قرآن لكن اگر خواست قرائت كند واجب است كه وضو بگيرد ( سيم ) آنكه نذر كند اتيان همان عمل را با وضو يعنى نذر كند كه قرآن بخواند وبا وضو هم باشد پس در اين هنگام واجب است وضو وقرائت قرآن ( چهارم ) آنكه نذر كند وضو بگيرد كه با طهارت باشد ( پنجم ) آنكه نذر كند وضو بگيرد بدون قصد كون بر طهارت وجميع اين اقسام صحيح است لكن بسا باشد كه اشكال كرده شود در صورت پنجم از جهت آنكه صحت آن موقوف است بر ثبوت استحباب نفسي از براي وضو وان محل اشكال است لكن أقوى صحت است ( مسألة 3 ) مراد به مس كتابت قرآن كه بدون وضوء حرام است اين كه بمالد جزئي از بدن را چه ظاهر وچه باطن اگر چه به طرف زبان باشد به خط قرآن حتى مثل دندان وناخن ونحو آن بلى حرمت ماليدن موى معلوم نيست أحوط است ( مسألة 4 ) فرقى نيست ما بين مس ابتدأ أو استدامة پس اگر دست شخص بر خط قرآن باشد كه محدث شود واجب است كه فورا بردارد وهم چنين اگر غفلة گذاشت بمجردى كه ملتفت شد كه محدث است بردارد ( مسألة 5 ) مسى كه محو كننده خط قرآن باشد از براي محدث نيز حرام است پس جايز نيست از براي أو كه با زبان يا با دست تر خط قرآن را محو كند ( مسألة 6 ) در كتابت قرآن فرقى نيست ما بين أنواع خطوط حتى خطى كه مهجور باشد مثل خط كوفي واقسام كتابت آن قلمي وچاپى وخط بريده با كاغذ وخط كنده راست يا معكوس مثل مهر ثبت ( مسألة 7 ) فرقى نيست در قرآن ما بين آية وكلمه بلكه يك حرف از آن واگر چه نوشته شود وخوانده نشود مثل الف در اخر قالوا وامنوا بلكه همچنين است حروفى كه خوانده مىشوند ونوشته نمىشوند اگر نوشته شوند مثل وأو دوم در داود هر گاه به دو وأو نوشته شود وياء اشباعى كه خوانده مىشود در مثل فيه مهانا اگر فيهى نوشته شود والف در رحمن ولقمن اگر رحمان ولقمان با الف نوشته شود وهكذا ( مسألة 8 ) فرقى نيست در كلمات قرآن ما بين اين كه در قرآن باشد يا در كتاب بلكه اگر كلمه از قران بريده شود بلكه نصف كلمه بلكه يك حرف از آن كه در كاغذى بماند حرام است از براي محدث مس آن ( مسألة 9 ) در كلمات مشتركه ما بين قرآن وغير آن مناط قصد كاتب است ( مسألة 10 ) فرقى نيست در آن چيزى كه قرآن بر آن نوشته شده ما بين آنكه كاغذ