بلكه با جهل بعدم صحت غير در ان أحوط نيز عدم اجزاء است هر چند قصد غير نيز نكند بلكه قصد روزه فردا كند مثلا پس در صحت ان معتبر است قصد رمضان چنانكه در محبوسى كه رمضان بر أو مشتبه شده باشد وعمل بمظنه كند قصد رمضان بودن أحوط است بلكه وجوب ان خالى از قوت نيست ( مسألة 1 ) در نيت معتبر نيست قصد أداء وقضا ونه قصد وجوب وندب ونه باقي أوصاف شخصية بلكه اگر قصد هر كدام از انها را در محل خلاف ان كند صحيح است مگر انكه منافى تعيين كه در نيت معتبر است بوده باشد پس اگر امر بروزه ادائى متوجه أو باشد وبگمان انكه امر قضائي است امتثال همان امر را به نيت قضا نمايد صحيح است زيرا كه از باب اشتباه در تطبيق است بخلاف صورتيكه قصد امتثال امريكه متوجه باوست نكند بلكه بقصد قضا بعمل أورد كه باطل است زيرا كه با اين حال منافى تعيين است وبخلاف صورتيكه قصد أو مغير نوع باشد مثل انكه امتثال همان امريكه متوجه باوست بنمايد بقيد انكه قضائي است مثلا يا بقيد انكه وجوبي است مثلا ومعلوم شود ادائى يا ندبي بوده كه انهم باطل است زيرا كه مغير نوع است وبرگشت ان بعدم قصد امتثال ان امر است ( مسألة 2 ) اگر روزى را بقصد روز أول رمضان روزه بگيرد ومعلوم شود كه دويم ان است مثلا يا بعكس صحيح است وهم چنين است اگر بقصد روز أول روزه كفاره يا غير أن روزه بگيرد ومعلوم شود دويم است مثلا يا بعكس وهم چنين اگر قصد قضاء رمضان امسال نموده ومعلوم شود قضاء روزه سال گذشته فقط بر أو بوده يا بعكس كه صحيح است ( مسألة 3 ) دانستن تمام مفطرات بتفصيل در نيت شرط نيست پس اگر قصد كند امساك از أمور چندى را كه اجمالا مىداند تمام مفطرات را شامل است ( مسألة 4 ) اگر اجمالا قصد امساك از جميع مفطرات را دارد ولى گمان كند كه فلان كار مثل قى مفطر نيست پس هر گاه در انروز قى كند روزه أو باطل مىشود وهم چنين باطل است در صورتيكه قصد امساك از مفطرات سواي قى را نموده هر چند در روزه قى نكند بخلاف صورتيكه در نيت ملاحظه قى را وجودا وعدما نكرده وبعمل نياورد كه صحيح است بنابر أقوى ( مسألة 5 ) در روزه نيابت معتبر است قصد نيابت هر چند روزه ديگر بر أو نباشد بلى هر گاه بداند يك روزه بر أو واجب است ونداند كه از خود أو يا نيابت از غير است قصد روزه كه در ذمه دارد كافى است ( مسألة 6 ) در ماه رمضان روزه غير رمضان واقع نمىشود نه واجبي نه ندبي هر چند