ان موجب بطلان نماز باشد فراموش نكند وهر گاه مأموم در بين نماز بر نسيان امام مطلع شود اگاه كند امام را تا تدارك كند جزء فراموش شده را اگر محل ان باقي باشد وهر گاه ممكن نباشد كه بامام بفهماند يا امام متنبه نشود يا مأموم تنبيه نكند امام را بجهة انكه بر مأموم واجب نيست بايد قصد انفراد كند در صورتيكه جزء فراموش شده ركن باشد يا قرائت در مورد تحمل امام باشد وتدارك ان براي مأموم ممكن باشد بانكه پيش از ركوع مطلع شود بخلاف صورتيكه جزء فراموش شده غير ركن وغير قرائت باشد يا انكه قرائت باشد ولكن مأموم بعد از دخول ركوع بر ان مطلع شود كه تدارك قرائت ممكن نباشد كه أقوى جواز باقي ماندن بر اقتداء است هر چند أحوط انفراد يا اعاده بعد از اتمام است ( مسألة 36 ) اگر امام بفهمد كه نماز أو بسبب حدث يا ترك شرط ركنى يا جزء ركنى ونحو ان باطل شده پس هر گاه بعد از فراغ مطلع شود واجب نيست مأمومين را اعلام كند بخلاف انكه در أثناء بطلان را بفهمد كه ظاهر وجوب اعلام ايشان است ( مسألة 37 ) جايز نيست اقتدا كردن بكسى كه خود را مجتهد بداند وعمل كند براي خود وحال انكه مجتهد نباشد وهم چنين جايز نيست اقتدا كردن بكسى كه مقلد شخصي باشد كه جامع الشرايط نباشد در صورتيكه مقصر باشند بلكه هر چند مقصر نباشند بنابر أحوط مگر در صورتيكه امام نماز خود را مطابق واقع بجا أورد بانكه تمام آنچه محتمل الوجوب است بجا أورد وتمام آنچه محتمل المانعية است ترك كند لكن چنين فرضى بعيد است بسبب انكه مسائل متعلق بنماز از مقدمات واجزاء شرايط وموانع ان وخصوصيات وكيفيات ان بسيار است هر چند جميع افعال واجزاء نماز را بعمل أورد وحمل فعل چنين شخصي كه اجتهاد يا تقليد أو باطل است بر صحت مشكل است ( مسألة 38 ) اگر امام با يقين بدخول وقت داخل نماز شود ومأموم بداند كه وقت داخل نشده يا شاك در دخول ان باشد جايز نيست باو اقتداء كند بلى هر گاه مأموم در أثناء نماز امام يقين كرد بدخول وقت اقتداء بان نماز جايز است مگر در صورتيكه امام فراموش كرده كه مراعاة وقت كند يا بظن غير معتبر داخل نماز شده باشد كه جايز نيست بعد از يقين بدخول وقت اقتداء بان نماز زيرا كه نماز أو در واقع باطل است ودخول وقت در أثناء نماز در اين صورت فائده ندارد زيرا كه حكم بصحت نماز با دخول وقت در أثناء مختص بصورتى است كه با يقين يا ظن معتبر بدخول وقت داخل نماز شده باشد ( فصل چهارم ) در شرايط امام جماعت