فراموش كرده بايد برگردد وانچه فراموش شده بجا أورد ودر اين حال اگر از صدق اقتداء وهيئت جماعت عرفا بيرون نرفته بر نيت اقتدا بماند والا قصد فرادى كند ( مسألة 30 ) جايز است مأموم شش تكبير افتتاحيه را پيش از تكبيرة الاحرام امام بگويد هر چند امام تكبيرات افتتاحيه را نگويد ولكن تكبيرة الاحرام را پيش از امام نگويد ( مسألة 31 ) جايز است مجتهدي يا مقلد أو بمجتهد يا مقلد ديگرى اقتدا كنند هر چند در مسائل ظنيه كه متعلق بنماز است با يكديگر مختلف باشند در صورتيكه آنچه محل خلاف است استعمال نكند ودر عمل متحد باشند مثلا اگر فتواى يك كدام باجتهاد يا تقليد وجوب سوره است ورأى ديگرى عدم وجوب ان جايز است أول بدويم اقتدا كند در صورتيكه سوره را هر چند واجب نداند بخواند وهم چنين هر گاه يكى از انها تكبير ركوع يا جلسه استراحه يا تسبيحات أربعة را در دو ركعت اخيره سه مرتبه واجب مىداند جايز است اقتدا كند بكسى كه انها را واجب نمىداند ولكن مستحبا بجا مىاورد بلكه جايز است اقتداء كردن در صورتيكه در عمل نيز مخالف باشند در غير آنچه تعلق دارد بقرائت دو ركعت أول نماز كه امام تحمل مىكند از مأموم باين معنى كه هر كدام بمقتضاى رأى خود رفتار كنند بلى جايز نيست اقتدا كردن كسيكه چيزى را واجب بداند قطعا باماميكه آن را واجب نداند وانرا بجا نياورد در صورتيكه بجا نياوردن ان موجب اعاده نماز باشد زيرا كه در اين صورت مأموم نماز امام را بسبب ترك ان چيز باطل مىداند بعلم قطعي واقتداء بنماز باطل جايز نيست بخلاف صورتيكه در مسائل ظنيه مخالف يكديگر باشند كه در اين صورت اقتدا جايز است هر چند در عمل نيز مخالف هم باشند زيرا كه اعتقاد هر كدام از انها حكم الله است در حق أو ونميرسد ديگرى را كه حكم ببطلان نماز أو كند بلكه هر دو حكم شرعي هستند واما در آنچه متعلق بقرائت است كه امام تحمل از مأموم مىكند وضامن أو است پس مشكل است زيرا كه ضامن باعتقاد مضمون عنه از عهده ضمان أو خارج نشده مثلا اگر امام معتقد باشد كه سوره واجب نيست وترك كند آن را پس اقتداء كسيكه آن را واجب مىداند باو مشكل است وهم چنين است در صورتيكه قرائت امام باعتقاد خودش صحيح وباعتقاد مأموم باطل باشد بسبب ترك ادغام لازم يا مد لازم وأمثال ان بلى ممكن است بگوئيم كه نماز أو صحيح واقتدا باو جايز است بشرط انكه سوره را كه امام ترك كرده مأموم خودش بخواند يا انكه كلمه را كه امام غلط گفته مأموم صحيح بگويد