بفرادى كرده يا نه بنا گذارد كه عدول نكرده ( مسألة 22 ) در صحت جماعت شرط نيست قصد قربت از حيث جماعت بلكه كفايت مىكند قصد قربت در أصل نماز پس امام بر فرض انكه در أصل نماز قصد قربت كرده ولكن بجماعت گذاردن قصد جاه يا امر دنيوي ديگر كند ضرر ندارد چنانچه هر گاه قصد مأموم از اقتدا كردن اسان بودن ان يا فرار از وسواس يا از شك يا از تعب ياد گرفتن قرائت ونحو انها از اغراض دنيوية باشد نمازش صحيح است بشرط انكه قصد قربت در أصل نماز محفوظ بماند بلى درك ثواب جماعت موقوف بقصد قربت در ان است ( مسألة 23 ) اگر سهوا يا جهلا نماز يوميه را اقتداء كند بنمازيكه اقتداء بان صحيح نيست مثل نافله يا نماز آيات مثلا وپيش از انكه كارى كند كه منافى نماز منفرد باشد متذكر شود وعدول بانفراد كند صحيح است وهم چنين در صورتيكه بعد از نماز متذكر شود ووظيفه منفرده را بعمل أورده باشد صحيح است والا باطل است ( مسألة 24 ) جايز است مأموم در ركوع بامام اقتدا كند وانرا ركعت أول خود حساب كند وان اخر وقتي است كه در ابتداء جماعت بتواند ان را ركعت حساب كند بنابر أقوى بشرط انكه مأموم قبل از سر بر داشتن امام از ركوع بركوع أو برسد هر چند بعد از فراغت امام از ذكر ركوع باشد بنابر أقوى بخلاف انكه بعد از سر برداشتن امام از ركوع بركوع برسد كه در اين صورت درك ركعت را نكرده بلكه هم چنين است اگر وقتي بركوع رسد كه امام شروع كرده باشد ببلند كردن سر اگر چه هنوز از حد ركوع خارج نشده باشد كه در اين صورت نيز درك ركعت را نكرده بنابر أحوط پس ادراك ركعت در ابتداء جماعت موقوف است بر انكه مأموم پيش از شروع امام بسر بلند كردن بركوع برسد اينها در صورتي است كه در حال ركوع امام اقتدا كند ولكن هر گاه در أول ركعت يا در أثناء ان اقتدا كند وبحسب اتفاق ركوع امام را درك نكند بلكه در سجده امام بركوع رسد كه ظاهر صحت نماز وجماعت أو است ولكن در اين صورت أحوط اتمام نماز واعاده ان است وانچه ذكر شد حكم ركعت أول مأموم است ودر ركعات بعد از ان نرسيدن بركوع امام مضر بجماعت نيست ( مسألة 25 ) اگر مأموم اقتدا كند وبركوع رود بگمان انكه بركوع امام مىرسد ونرسيد نماز أو باطل است بلكه اگر شك كند كه بركوع امام رسيده يا نه نيز باطل است ولكن در صورت شك أحوط اتمام نماز واعاده ان است يا انكه عدول كند بنافله وتمام كند ودر ركعت بعد اقتدا كند ( مسألة 26 ) أحوط آنست كه