صبح كفايت مىكند بقاء مقدار يك ركعت ونهايت ركعة بتمام شدن ذكر واجب سجده دوم است ( مسألة 16 ) هر گاه در أثناء وقت مشترك عذر بر طرف شد بمقدار يك نماز باز عذر حادث شد مثل بيهوشى وجنون ادوارى پس ايا واجب است كه قضاء نماز أزل كند يا دوم يا مخير است از براي هر كدام وجهي است ( مسألة 17 ) هر گاه كودك در أثناء وقت بالغ شد واجب است بر أو نماز هر گاه مقدار يك ركعة يا زيادتر از وقت درك كند واگر در أول وقت پيش از انكه بحد بلوغ برسد نماز خوانده است أقوى كفايت كردن آن نماز است واعاده واجب نيست واگر چه أحوط است وهم چنين است حكم هر گاه در أثناء نماز بالغ شود ( مسألة 18 ) هر گاه وقت نماز تنك باشد واجب است بر نماز گذار كه اكتفا كند بأقل واجب هر گاه اتيان بمستحبات باعث شود واقع شدن بعض نماز را در خارج وقت پس اگر با اين حال مستحيات را بجا أورد از روى علم مشكل است صحت نمازش بلكه باطل است بنابر أقوى ( مسألة 19 ) هر گاه درك كرد از وقت مقدار يك ركعت يا زيادتر واجب است ترك مستحبات بجهة محافضة بر وقت بقدر امكان بلي در انمقداريكه در خارج وقت واقع مىشود باكى نيست در اتيان بمستحبات ( مسألة 20 ) هر گاه شك كرد در أثناء نماز عصر كه ظهر را خوانده يا نه بنابر نخواندن گذارد وعدول بظهر كند اگر در وقت مشترك باشد وقاعده تجاوز در اينجا راه ندارد بلى هر گاه در وقت مختص بعصر باشد ممكن است گفته شود كه بنا را بر خواندن گذارد باعتبار انكه اين شك بعد از وقت حساب مىشود . ( باب سيم در بيان قبله است ودر آن چند فصل است ) ( فصل أول ) بدان كه قبله مكاني است كه خانه خدا زادها الله شرفا در آن واقع شده است از تخوم زمين تا عنان اسمان وان قبله است از براي كافه مردم از نزديك ودور نه انكه خصوص بنا قبله است وحجر إسماعيل داخل در خانه نيست واگر چه واجب است كه در طواف داخل شود وواجب است استقبال عين كعبه نه مسجد ونه حرم براي همه كس اگر چه دور باشد ومعتبر نيست اتصال خط از توقف هر نماز گذار بكعبه بلكه محاذاة عرفيه كافى است نهات امر آنست كه محاذاة وسعت پيدا مىكند از مكان دور وهر چه بعد زيادتر شود محاذاة وسعتش زيادتر مىشود همچنانكه معلوم مىشود اين مطلب بملاحظة اجرام بعيده مثل ستاره ونحوه پس ضرر ندارد زيادتى عرض صف مستطيل از كبعه در صدق