اشكال است ( دوازدهم ) نيت است وان عبارت است از قصد فعل كه وضو باشد بداعي امر خداوند تعالى يا به جهت اين كه جناب أقدس الهى سزاوار طاعت است واين اعلاى درجه نيت است وادناى آن بجا آوردن عمل است به جهت دخول بهشت يا فرار از آتش ودر ما بين مراتب ووسائط بسيار است ولازم نيست تلفظ به نيت ونه به خاطر آوردن عبادت را بر وجه تفصيل بلكه كفايت مىكند وجود داعى در دل به نحوى كه اگر به پرسند از أو كه مشغول چه كارى بلا فاصله بگويد كه وضو مىگيرم مثلا واما اگر غافل باشد به نحوى كه در جواب متحير بماند كفايت نمىكند واگر چه مسبوق بعزم وقصد باشد در حين مقدمات آن وواجب است كه نيت بمعنى داعى مستمر باشد از حين شروع تا آخر عمل واگر غافل محض شود يا متردد شود در كردن ونكردن ويا نيت خلاف نمايد پس آنچه در اين أحوال كند باطل است واگر عود كند به نيت سابق پس اگر موالات فوت نشده صحيح است به شرط اعاده كردن آنچه در آن أحوال كرده واگر موالات فوت شده أصل وضو باطل است وواجب نيست در وضو بلكه سائر عبادات قصد وجوب وندب نه وصفى ونه غائى ونه قصد وجه وجوب وندب پس واجب نيست اين كه قصد كند وضوى واجب مىگيرم يا وضوى مستحب مىگيرم يا اين كه قصد كند وضو مىگيرم به علت اين كه واجب است يا مستحب است يا وضو مىگيرم از جهت مصلحتى كه در آن است كه موجب امر بان شده است وبنابر اين اگر نداند كه وضو مثلا واجب است شرعا يا مستحب اتيان آن به قصد قربت كافى است وهم چنين اگر نمىداند وقت داخل شده تا وضو واجب باشد يا نشده تا مستحب باشد يا بعد كون بر طهارت يا غايت ديگرى اتيان آن به قصد قربت كافى است واگر وقت داخل شده باشد يا بعد بشود با آن وضو نماز وغايات ديگر را مىتواند بكند بلكه اگر در وضوى واجب قصد استحباب كند يا به عكس اگر راجع بتشريع نشود وبر وجه تقييد هم نباشد صحيح است بلى اگر بر وجه تشريع باشد حرام وباطل است واگر بر وجه تقييد باشد به اين معنى كه بگويد وضوى واجب مىگيرم كه اگر واجب نيست وضو نباشد باطل است از جهت رجوع آن بعدم قصد امتثال ( مسألة 28 ) واجب نيست در وضو قصد رفع حدث يا استباحه آن عملي كه مىخواهد بكند بنابر أقوى ونه قصد آن غايتى كه به جهت آن مأمور بوضو شده مثل نماز يا قرائت قرآن ونحو اينها ونه تعين حدثى كه موجب آن شده مثل بول يا خواب ونحو اينها بلى آنچه گفتيم كه قصد غايت لازم نيست مقصود اين است كه شرط صحت وضو