گناهان كبيره كه آن قتل نفس است كه خدا آن را حرام كرده است و زنا و دزدى و شراب خوردن و عاق والدين و فرار از جهاد و خوردن مال يتيم از روى ظلم و خوردن مردار و خون و گوشت خوك و حيوانى كه در هنگام ذبح نام غير خدا را بر آن برند يعنى مانند ذبح كفار كه نام بتان بر آن بخوانند و * ( بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * نگويند به غير ضرورت يعنى در مقام ضرورت خوردن آن جايز است - و خوردن ربا بعد از وضوح ربا بودن آن يعنى اگر جهل بربا بودن مال داشته باشد خوردن آن حرام نيست - و سحت يعنى مطلق كسب حرام يا رشوه گرفتن در حكم خدا - و قمار باختن - و كم دادن در كيل يا وزن - و نسبت زنا دادن بزنان محفوظه - و شهادت ناحق دادن - و مأيوس شدن از فضل خدا كه موجب راحت بنده است - و ايمن شدن از پاداش و جزاى بد دادن خدا بر اعمال - و نااميد شدن از بخشش خدا - و يارى كردن ظالمان و ركون و اعتماد بسوى ايشان - و قسم دروغ كه آثار را منقطع مىكند - و نگاهداشتن حقوق مردم بدون اضطرار - و دروغ گفتن - و تكبر - و اسراف و تبذير « مترجم گويد » كه اسراف صرف كردن است زياده بر آنچه بايد صرف كرد و تبذير صرف كردن است آنچه را اصلا نبايد صرف كرد - و خيانت كردن - و استخفاف به حج يعنى با وجود استطاعت حج نكردن - و محاربه كردن با دوستان خدا - و اشتغال بملاهى يعنى نواختن آلات لهو چون نى و دف و امثال اينها - و اصرار كردن بر گناهان يعنى گناهان غير از آنچه مذكور شد كه آنها تعبير به گناهان صغيره كنند . بطريق ديگر از فضل بن شاذان از حضرت رضا ( ع ) اين حديث شريف مروى است مگر آنكه در اين حديث به اين طريق ذكر نكرده است كه حضرت رضا ( ع ) اينها را بمأمون نوشت و ذكر كرده است كه فطره يك مد يا دو مد است باختلاف نسخ از گندم و يك صاع است از جو و خرما و مويز . ذكر كرده است كه وضوء يك مرتبه است يعنى شستنهاى آن يك مرتبه واجب است و دو مرتبه اتمام وضو است يعنى اتيان بمستحب است ذكر كرده است كه گناهان پيغمبران گناهان صغيره است و بخشيده شده است ذكر كرده است كه زكات بر نه چيز تعلق ميگيرد گندم و جو و خرما و مويز و شتر و گاو و گوسفند و طلا و نقره و حديث عبد الواحد بن محمد بن عبدوس يعنى حديث اول از اين دو حديث كه اين زياده در آن نيست نزد من صحيحتر است . و لا حول و لا قوة الا بالله بطريق ديگر از فضل بن شاذان از حضرت رضا ( ع ) مثل حديث عبد الواحد بن عبدوس مروى است و بعضى از اخبار آن بزرگوار اينست كه ابو عاصم از آن حضرت روايت كرده است كه موسى بن جعفر ( ع ) روزى پيش روى پدر بزرگوارش تكلم كرد و