حكيم معراج الدين
16
الأصول الأربعة في ترديد الوهابية
مغفرت كنند از أو تعالى وطلب مغفرت كند براي آنها رسول هر آينه خواهند يافت أو تعالى را توبه قبول كننده وبسيار مهربان اين آية شريفه به كمال ايضاح ترديد مذهب غير مقلدين مىكند زيرا كه لفظ جاؤوك عام است از دور بيايند يا از نزديك پس آنچه اين محرومان مىگويند كه سفر روضه مباركه حضرت خير البرية حرام وشرك است صريح مخالف ومصادم قول أو تعالى است زيرا كه مجيئت از دور به غير سفر ممكن نيست فاستغفروا الله ندا مىكند كه دعاى مغفرت وقضاى حاجات در أماكن متبركه مقدسه مقبول است ور نه استغفارى الهى در هر مكان ممكن بود فاء تعقيبى زيادة تر توضيح آن مىكند يعنى استغفارى كه پس از مجيئت واقع شود آن مقبول است ترديد است قول محرومان را كه أو تعالى هر جا دانا وبينا است أماكن مقدسه را تاثيرى ودخلى در آن نيست واستغفر لهم الرسول باب شفاعت كشاد گويا كه استغفار رسول شرط مغفرت است كه استغفار الهى آن وقت مفيد مىافتد كه مقرون شود به استغفار رسول وآنچه اين محرومان انكار شفاعت مىكنند ومىگويند كه شفاعت به غير اذن كسى نمىتواند استدلالا بقوله تعالى من ذا الذي يشفع عنده إلا باذنه گوييم بالكل صحيح به غير اذن كسى نمىتواند شفاعت كرد اما رسول مقبول را اذن شده است كه مقام محمود موعود همين مقام شفاعت كبرى است بدليل حديث صحيح أعطيت الشفاعة به صيغه ماضي واگر محرومان اعتراض آرند وگويند كه اين آتيه مخصوص به حالت حيات أو بود عليه الصلاة والسلام گوئيم لفظ إذ ترديد مىكند اعتراض شما را كه إذ مخصوص به زمان دون زمان نيست پس از اين كريمه سه امر ثابت شد سفر روضه مطهره أو عليه الصلاة والسلام وأجابت دعا در أماكن مقدسه