بعضى گفته‌اند : « صبر » در اينجا اشاره به شكيبايى در اطاعت فرمان خدا و اهتمام به اوامر او است ، و « مرحمت » اشاره به محبت نسبت به خلق خدا است و مىدانيم اساس دين را ارتباط با « خالق » و « خلق » تشكيل مىدهد ، و به هر حال صبر و استقامت ريشه اصلى هر گونه اطاعت و بندگى و ترك گناه و عصيان است . و در پايان اين اوصاف ، مقام صاحبان آن را چنين بيان مىكند : « آنها اصحاب اليمين هستند » ( * ( أُولئِكَ أَصْحابُ الْمَيْمَنَةِ ) * ) . و نامه اعمالشان به نشانه مقبول بودن در درگاه پروردگار به دست راستشان داده مىشود . اين احتمال نيز داده شده كه « ميمنة » از ماده « يمن » و بركت است يعنى آنها صاحبان بركتند كه وجودشان هم براى خودشان بركت دارد ، و هم براى جامعه . سپس به نقطه مقابل اين گروه ، يعنى آنها كه نتوانستند از اين گردنه صعب العبور بگذرند ، پرداخته ، مىفرمايد : « كسانى كه به آيات ما كافر شدند افرادى شوم هستند كه نامه اعمالشان به دست چپشان داده مىشود » ( * ( وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا هُمْ أَصْحابُ الْمَشْأَمَةِ ) * ) . و اين نشانه آن است كه دستشان از حسنات تهى ، و نامه اعمالشان از سيئات سياه است . « مشئمة » از ماده « شوم » نقطه مقابل « ميمنة » از ماده « يمن » است ، يعنى اين گروه كافر افرادى شوم و ناميمونند كه هم سبب بدبختى خودشانند ، و هم بدبختى جامعه ، ولى از آنجا كه شوم بودن و خجسته بودن در قيامت به آن شناخته مىشود كه نامه اعمال افراد در دست چپ ، يا در دست راست آنها باشد بعضى اين