اين معنى در حديثى از امام باقر ع نقل شده و امام افزود در ميان اين دو جمله چهل سال فاصله شد ( و خداوند براى حد اكثر اتمام حجت او را در اين مدت عذاب نكرد ) ( 1 ) . اين تفسير با جمله « اخذ » كه فعل ماضى است و نشان مىدهد اين مجازات به طور كامل در دنيا واقع شده و آيه بعد كه اين ماجرا را درس عبرتى مىشمرد موافقتر است . و سرانجام در آخرين آيه مورد بحث از اتمام اين ماجرا نتيجه گيرى كرده مىفرمايد : در اين داستان موسى و فرعون و پايان عاقبت آن درس عبرت بزرگى است براى آنها كه خدا ترسند « ( * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشى ) * ) . اين آيه به خوبى نشان مىدهد كه عبرت گرفتن از اين ماجراها تنها براى كسانى ميسر است كه بهره اى از خوف و خشيت و احساس مسئوليت به دل راه داده‌اند و يا به تعبير ديگر داراى چشمى عبرت بينند : اى خوشا چشمى كه عبرت بين بود عبرت از نيك و بدش آئين بود آرى اين بود سرنوشت فرعون طغيانگر ، تا فراعنه ديگر ، رؤساى مشركان عرب و پويندگان راه فرعون در هر عصر و زمان حساب خويش را برسند و بدانند اين فرمان قطعى تاريخ و سنت تغيير ناپذير خدا است .

--> ( 1 ) « مجمع البيان » جلد 10 صفحه 432 - روايت ديگرى به همين مضمون از رسول خدا ( ص ) با تفصيل و توضيح بيشترى نقل شده است ( نور الثقلين جلد 5 صفحه 500 ) .