اكنون ببينيم فرعون در برابر اينهمه لطف و محبت ، و اين منطق و بيان زيبا و ارائه آيت كبرى چه عكس العملى نشان داد ؟ اين طاغوت خيره سر ، هرگز از مركب غرور پياده نشد ، و چنان كه در آيه بعد آمده « او دعوى موسى را تكذيب كرد ، و به عصيان پروردگار پرداخت » ( * ( فَكَذَّبَ وَعَصى ) * ) . اين نشان مىدهد كه تكذيبها مقدمه عصيانها است ، همانگونه كه تصديقها و ايمانها مقدمه طاعتها است . به اين مقدار هم قناعت نكرد و در برابر دعوت موسى بىتفاوت نماند بلكه « سپس پشت كرد و بىوقفه براى مبارزه با او و محو آئينش سعى و تلاش نمود » ( * ( ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعى ) * ) ( 1 ) . و از آنجا كه معجزه موسى تمام موجوديت طاغوتى او را به خطر مىانداخت ، ماموران را به شهرهاى مختلف اعزام كرد تا ساحران را جمع كنند ، و در ميان مردم نيز دستور داد ندا دهند و آنها را براى مشاهده مبارزه ساحران با موسى دعوت نمايند « ( * ( فَحَشَرَ فَنادى ) * ) . گرچه قرآن كلمه « حشر » را در اينجا مطلق ذكر كرده ، ولى به قرينه آيه 111 و 112 اعراف « وَأَرْسِلْ فِي الْمَدائِنِ حاشِرِينَ يَأْتُوكَ بِكُلِّ ساحِرٍ عَلِيمٍ » . و تعبير به « نادى » نيز اگر چه مطلق است ظاهرا اشاره به دعوت فرعون

--> ( 1 ) تعبير به « ثم » كه معمولا براى فاصله ميان دو حادثه مىآيد ممكن است از اين نظر باشد كه فرعون مدتى فاصله داد تا طرح مبارزه اش با موسى كاملا پخته و آماده گردد .