پروردگار است ، حمد و ثناى او مىگويند و يا شفاعت براى آنها كه شايسته شفاعتند . در حديثى آمده است از امام صادق ع درباره اين آيه سؤال كردند ، فرمود : نحن و اللَّه الماذون لهم يوم القيامة و القائلون : « به خدا سوگند در روز قيامت به ما اجازه داده مىشود و سخن مىگوئيم » . راوى سؤال مىكند در آن روز شما چه مىگوئيد ؟ فرمود : نمجد ربنا ، و نصلى على نبينا ، و نشفع لشيعتنا ، فلا يردنا ربنا : « تمجيد و ستايش پروردگارمان را مىكنيم ، و بر پيامبرمان درود مىفرستيم ، و براى پيروانمان شفاعت مىكنيم ، و خداوند شفاعت ما را رد نمىكند » ( 1 ) ( 2 ) . از اين روايت استفاده مىشود كه انبياء و امامان معصوم نيز در صف فرشتگان و روح قرار مىگيرند ، و از كسانى كه به آنها اجازه سخن گفتن و مدح و ثناى خداوند و شفاعت داده مىشود آنها هستند . تعبير « صوابا » دليل بر اين است كه اگر ملائكه و روح يا انبياء و اولياء براى كسانى شفاعت كنند آن هم روى حساب است و بىدليل نيست . سپس اشاره به اين روز بزرگ كه هم روز قيام انسانها و هم فرشتگان ، و هم يوم الفصل و روز كيفر طاغين و پاداش متقين است كرده مىفرمايد : « آن روز حق است » ( * ( ذلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ ) * ) . « حق » به معنى چيزى است كه ثابت است ، واقعيت دارد و تحقق مىيابد ، و اين معنى درباره قيامت كاملا صادق است ، بعلاوه روزى است كه « حق » هر كس

--> ( 1 ) « مجمع البيان » جلد 10 صفحه 427 . ( 2 ) درباره « شفاعت » و شرائط و ويژگيها و فلسفه آن ، و همچنين پاسخ ايرادها و اشكالات مربوط به آن بحثهاى مشروحى در جلد اول ذيل آيه 48 سوره بقره داشته‌ايم .