چه بسيار پيامبرانى كه به انواع مصائب در اين دنيا گرفتار شدند ، و در مقابل چه بسيار كفار ستمگرى كه از انواع نعمتها برخوردار بودند ، و اين است طبيعت زندگى دنيا . در ضمن ، اين آيه اشاره سربسته اى به فلسفه بلاها و حوادث دردناك نيز مىكند . سپس به شرح اعمالى كه موجب دورى از خدا و گرفتارى در چنگال مجازات الهى مىشود پرداخته ، مىفرمايد : « چنان نيست كه شما خيال مىكنيد ( كه اموالتان دليل بر مقام شما نزد پروردگار است ، بلكه اعمالتان حاكى از دورى شما از خدا است ) شما يتيمان را گرامى نمىداريد » ( * ( كَلَّا بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ) * ) . « و يكديگر را بر اطعام مستمندان تشويق نمىكنيد » ( * ( وَلا تَحَاضُّونَ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ ) * ) . قابل توجه اينكه در مورد يتيمان از « اطعام » سخن نمىگويد ، بلكه از « اكرام » سخن مىگويد ، چرا كه در مورد يتيم تنها مساله گرسنگى مطرح نيست ، بلكه از آن مهمتر جبران كمبودهاى عاطفى او است ، يتيم نبايد احساس كند كه چون پدرش را از دست داده خوار و ذليل و بىمقدار شده ، بايد آن چنان مورد اكرام قرار گيرد كه جاى خالى پدر را احساس نكند ، و لذا در روايات اسلامى به مساله محبت و نوازش يتيمان اهميت خاصى داده شده است : در حديثى از امام صادق ع مىخوانيم ما من عبد يسمح يده على رأس يتيم رحمة له الا اعطاه اللَّه بكل شعرة نورا يوم القيامة : « هيچ بنده اى دست مرحمت بر سر يتيمى نمىكشد مگر اينكه خداوند به تعداد موهايى كه از زير