سرانجام اين زحمتكشان خسته و بيهوده گر ، وارد آتش داغ و سوزان مىشوند و با آن مىسوزند « ( * ( تَصْلى ناراً حامِيَةً ) * ) . « تصلى » از ماده « صلى » ( بر وزن نفى ) به معنى ورود در آتش و ماندن و سوختن با آن است ( 1 ) . ولى مجازات آنها به همين جا ختم نمىگردد ، بلكه هنگامى كه بر اثر حرارت آتش تشنه مىشوند « از چشمه اى فوق العاده سوزان به آنها مىنوشانند » ( * ( تُسْقى مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ ) * ) . « آنية » مؤنث « آنى » از ماده « انى » ( بر وزن حلى ) به معنى تاخير افكندن است ، و براى بيان فرا رسيدن وقت چيزى گفته مىشود ، و در اينجا به معنى آب سوزانى است كه حرارتش به منتها درجه رسيده است . در آيه 29 سوره كهف مىخوانيم : وَإِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغاثُوا بِماءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوه بِئْسَ الشَّرابُ وَساءَتْ مُرْتَفَقاً : « و اگر تقاضاى آب كنند آبى براى آنها مىآورند مانند فلز گداخته كه صورتهايشان را بريان مىكند ، چه بد نوشيدنى است و چه بد محل اجتماعى ؟ ! و در آيه بعد در باره خوراك آنها به هنگامى كه گرسنه مىشوند بعد مىافزايد : « آنها طعامى جز ضريع ندارند » ( * ( لَيْسَ لَهُمْ طَعامٌ إِلَّا مِنْ ضَرِيعٍ ) * ) . در اينكه « ضريع » چيست ؟ مفسران تفسيرهاى گوناگونى دارند : بعضى گفته‌اند : نوعى خار است كه به زمين مىچسبد ، هنگامى كه تر باشد قريش آن را « شبرق » مىناميدند ، و هنگامى كه خشك مىشد آن را

--> ( 1 ) « صلى بالنار » اى لزمها و احترق بها .