تفسير : خداوند بزرگ را تسبيح گوى اين سوره كه در حقيقت عصاره مكتب انبيا و دعوت پيامبران از تسبيح و تقديس پروردگار شروع مىشود در آغاز روى سخن را به پيامبر ص كرده مىفرمايد : « نام پروردگار بلند مرتبه ات را از هر عيب و نقص پاك بشمر » ( * ( سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الأَعْلَى ) * ) . جمعى از مفسران معتقدند كه منظور از « اسم » در اينجا « مسمى » است ، در حالى كه جمعى گفته‌اند منظور خود نام پروردگار است ، البته نامى كه دلالت بر مسمى مىكند ، و ميان اين دو تفسير تفاوت چندانى نيست و به هر حال منظور اين است كه نام خداوند در رديف نام بتها قرار داده نشود ، و ذات پاك او را از هر گونه عيب و نقص ، و صفات مخلوقها و عوارض جسم و جسمانيت ، و هر گونه محدوديت و نقصان منزه بشمريم ، نه همچون بت پرستان كه نام او را در كنار نام بتهاى خود قرار مىدهند ، يا كسانى كه او را جسم و جسمانى مىشمرند . تعبير به « اعلى » بيانگر اين حقيقت است كه او از هر كس و هر چيز و و هر چه تصور كنيم ، و هر خيال و قياس و گمان و وهم ، و هر گونه شرك جلى و خفى برتر و بالاتر است . تعبير به « ربك » ( پروردگارت ) اشاره به اين است كه پروردگارى كه تو مردم را به سوى او مىخوانى از پروردگار بت پرستان جدا است . و بعد از اين دو توصيف ( رب و اعلى ) در توضيح آن پنج وصف ديگر را بيان مىكند كه همگى شرح ربوبيت اعلاى پروردگار است ، مىفرمايد : « همان خداوندى كه آفريد و مرتب و منظم كرد » ( * ( الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى ) * ) .