اخير از روى آن پرده برداشته و در عصر نزول قرآن مسلما از همه پنهان بود ، و آن اينكه : نطفه از « بيضه » مرد و « تخمدان » زن گرفته مىشود ، و مطالعات دانشمندان جنينشناسى نشان مىدهد كه اين دو در ابتداى امر كه در جنين ظاهر مىشوند در مجاورت كليه‌ها قرار دارد ، و تقريبا مقابل وسط ستون فقرات در ميان صلب ( پشت ) و ترائب ( پائينترين دنده‌هاى انسان ) قرار گرفته ، سپس با گذشت زمان و نمو اين دو عضو تدريجا از آن محل پائين مىآيند ، و هر كدام در موضع فعلى خود جاى مىگيرد ، و از آنجا كه پيدايش انسان از تركيب نطفه زن و مرد است ، و محل اصلى اين دو در آغاز در ميان « صلب » و « ترائب » قرار دارد ، قرآن چنين تعبيرى را انتخاب كرده ، تعبيرى كه در آن روز براى هيچكس شناخته شده نبود ، و علم جنينشناسى جديد پرده از روى آن برداشته است ( 1 ) . به تعبير روشنتر بيضه مرد و تخمدان زن در آغاز پيدايش يعنى در آن هنگام كه مرد و زن خود در عالم جنين بودند در پشت آنها قرار داشت تقريبا محاذى وسط ستون فقرات بود ، به طورى كه مىتوان گفت دستگاه نطفه ساز مرد و دستگاه نطفه ساز زن هر دو بين صلب و ترائب بودند ، ولى تدريجا كه خلقت مرد و زن در شكم مادر كامل مىشود از آنجا جدا شده و تدريجا به پائين مىآيند ، به طورى كه هنگام تولد بيضه مرد به خارج از شكم و در كنار آلت تناسلى قرار مىگيرد ، و تخمدان زن در مجاورت رحم . ولى اشكال مهم اين تفسير اين است كه قرآن مىگويد آن آب جهنده از ميان صلب و ترائب خارج مىشود ، يعنى به هنگام خروج آب از ميان اين دو مىگذرد ، در حالى كه طبق اين تفسير در حال خروج آب نطفه چنين نيست ، بلكه دستگاه نطفه ساز در آن موقعى كه خود در شكم مادر بود ميان صلب

--> ( 1 ) « تفسير مراغى » ج 30 صفحه 113 .