مورد آن همه شكنجه قرار گرفت و سرانجام جان خود را در اين راه باخت همه شنيده‌ايم . در حديثى از امير مؤمنان على ع آمده است كه خداوند پيامبرى از ميان مردم « حبشه » بر آنها مبعوث كرد ، آنها به تكذيبش برخاستند ، و در ميان آنان جنگى واقع شد ، سرانجام گروهى از ياران آن پيامبر را كشتند ، و گروه ديگرى را با خود آن پيامبر اسير كردند ، سپس محلى آماده كردند و آن را پر از آتش ساختند ، و مردم را به كنار آن دعوت كردند و گفتند : هر كس بر آئين ما است به كنارى رود ، و هر كس دين اين گروه را دارد بايد خودش را در آتش بيفكند ، ياران آن پيامبر ( چون ديدند هيچ راهى نيست شجاعانه خود را در آتش افكندند ) و بر يكديگر سبقت مىگرفتند ، در اين هنگام زنى آمد كه فرزند خردسال يك ماهه اى در آغوش داشت ، هنگامى كه مىخواست خود را در آتش بيفكند ، عطوفت مادرى به هيجان آمد و مانع شد كودك شيرخوار صدا زد : مادرم نترس ! هم خود را بيفكن و هم مرا ! به خدا سوگند اين در راه خدا چيز اندكى است : ان هذا و اللَّه فى اللَّه قليل . . . و اين كودك از كسانى بود كه در گاهواره سخن گفت » ( 1 ) . از اين داستان استفاده مىشود كه گروه چهارمى از اصحاب الاخدود در حبشه بودند . داستان پدر و مادر عمار ياسر و افراد ديگرى مانند او ، و از آن بالاتر داستان ياران امام حسين ( ع ) در ميدان جانبازى « كربلا » و سبقت گرفتن بر يكديگر براى نوشيدن شربت شهادت ، در تاريخ اسلام معروف است .

--> ( 1 ) « تفسير عياشى » مطابق نقل « تفسير الميزان » جلد 20 صفحه 377 ( با تلخيص ) .