مسلما چنين كارى در مقابل يك جرم بزرگ و گناه آشكار انجام مىگيرد ، نه در مقابل ايمان به خداوند توانا و شايسته هر گونه حمد و ستايش ، و اين نشان مىدهد كه تا چه حد فرهنگ آن قوم منحط و تحريف يافته بود كه بزرگترين افتخارات نزد آنها بزرگترين جرم و گناه بود . به هر حال اين شبيه چيزى است كه در آيه 59 سوره مائده آمده كه ساحران بعد از ايمان به موسى و تهديد به شكنجه و قتل از ناحيه فرعون ، به او گفتند : وَما تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآياتِ رَبِّنا : « تو انتقامى از ما نمىگيرى مگر از اين جهت كه به آيات پروردگارمان ايمان آورده‌ايم » . تعبير به « عزيز » ( قدرتمند شكست ناپذير ) و « حميد » ( شايسته هر گونه ستايش و داراى هر گونه كمال ) در حقيقت پاسخى است به جنايتهاى آنها ، و دليلى است بر ضد آنان ، يعنى مگر ايمان به چنين خدايى جرم و گناه است ؟ ! و در ضمن تهديد و هشدارى نيز به اين شكنجه گران در طول تاريخ محسوب مىشود كه خداوند عزيز و حميد در كمين آنها است . سپس به بيان دو وصف ديگر از اوصاف اين معبود بزرگ پرداخته مىافزايد : « همان خدايى كه حكومت آسمانها و زمين از آن او است و بر همه چيز شاهد و گواه و حاضر است » ( * ( الَّذِي لَه مُلْكُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَاللَّه عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ) * ) . در حقيقت اين چهار وصف از اوصافى است كه شايستگى براى عبوديت را مسلم مىكند ، قدرت و توانايى ، واجد هر گونه كمال بودن ، مالكيت آسمانها و زمين ، و آگاهى از همه چيز . در ضمن بشارتى است به مؤمنان كه خدا حاضر و ناظر است و صبر و شكيبايى