منكران معاد در آيات آخر سوره « يس » نيز با كمال وضوح بيان شده است كه مىفرمايد : « آيا كسى كه آسمانها و زمين را آفريده قادر نيست همانند آن را بيافريند » ( يس - 81 ) . از سوى ديگر اين تشكيلات عظيم حتما هدفى دارد ، و اين هدف مسلما زندگى چند روزه دنيا نمىتواند باشد ، و به همين خوردنها و آشاميدنها و خواب و بيداريها اكتفاء شود ، بلكه حكمت خداوند ايجاب مىكند كه هدفى والاتر براى آن باشد يا به تعبير ديگر « نشاه اولى » تذكرى است براى « نشاه آخرت » و منزلگاهى است براى سير طولانى بشر ، همانگونه كه در آيه 115 سوره مؤمنون مىفرمايد : أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ « آيا گمان كرديد كه شما را بيهوده آفريديم و به سوى ما باز نمىگرديد » ؟ ! و از سوى سوم مساله خواب و بيدارى كه خود نمونه اى از مرگ و حيات مجدد است ، و مساله زنده شدن زمينهاى مرده بر اثر نزول باران كه صحنه معاد را همه سال در برابر چشمان انسانها جلوه گر مىكند ، اشاراتى است پر معنى به مساله رستاخيز و زندگى پس از مرگ ، همانگونه كه در آيه 9 سوره فاطر بعد از ذكر تجديد حيات زمينهاى مرده با نزول باران مىفرمايد : كَذلِكَ النُّشُورُ : « رستاخيز نيز چنين است » .