« ارائك » جمع « اريكه » به معنى تختهاى زيباى سلطنتى است ، و يا تختهاى پر زينتى كه در « حجله گاه » مىنهند ، و در اينجا اشاره به تختهاى بسيار زيباى بهشتى است كه نيكان بر آن تكيه مىكنند . بعضى معتقدند كه اصل اين كلمه فارسى است و از « ارگ » به معنى كاخ سلطنتى گرفته شده است ( اين واژه به معنى قلعه اى كه درون شهر بوده باشد نيز آمده و از آنجا كه قلعه درون شهر غالبا مخصوص شاهان است به آن اطلاق شده ) . بعضى ديگر « ارائك » را مفرد و از واژه فارسى « اراك » يا « أرائك » دانسته‌اند كه به معنى تخت پادشاهى است ، سپس به معنى « پايتخت » و يا استانى كه پايتخت در آن است اطلاق شده ، و « عراق » را معرب « اراك » مىدانند كه به معنى چنين استانى است و مىگويند لفظ « أرائك » به معنى بارگاه و تخت سلطنتى در « اوستا » نيز آمده است . در حالى كه بعضى از علماى لغت عرب ريشه آن را عربى مىدانند ، و معتقدند از واژه « اراك » كه نام درخت معروفى است و با آن تخت و سايبان درست مىكردند گرفته شده ( 1 ) . ولى آنچه از موارد استعمال اين كلمه در قرآن مجيد استفاده مىشود اين است كه به همان معنى تختهاى زيبا و مزين است كه صاحبان نعمت و قدرت از آن استفاده مىكنند . در تعبير « ينظرون » ( نگاه مىكنند ) كه به صورت سربسته بيان شده نمىفرمايد به چه مىنگرند ؟ تا مفهوم وسيع و گسترده اى داشته باشد ، آرى آنها

--> ( 1 ) به لغتنامه « دهخدا » ، كتاب « ديوان دين » و « مفردات راغب » و « برهان قاطع » مراجعه شود .