تعبير به « * ( رَبُّ الْعالَمِينَ ) * » به خوبى نشان مىدهد كه مشيت الهى نيز در مسير تربيت و تكامل انسان و همه جهانيان است ، او هرگز نمىخواهد كسى گمراه شود ، يا گناه كند و از جوار قرب خدا دور افتد ، او به مقتضاى ربوبيتش همه كسانى را كه بخواهند در مسير تكامل گام بردارند يارى مىدهد . عجب اينكه طرفداران مسلك جبر تنها به آيه دوم چسبيده‌اند در حالى كه طرفداران تفويض نيز ممكن است به آيه اول متوسل شوند ، اين جداسازى آيات از يكديگر كه غالبا معلول پيشداوريهاى نادرست است مايه گمراهى است آيات قرآن را بايد در كنار هم گذاشت ، و از مجموع استفاده كرد . جالب اينكه بعضى از مفسران نقل كرده‌اند كه وقتى آيه اول ( * ( لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَ ) * ) نازل شد ، ابو جهل كه عملا از طرفداران عقيده تفويض بود گفت خوب شد همه اختيارات با ما است ، و اينجا بود كه آيه دوم نازل گرديد * ( وَما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّه رَبُّ الْعالَمِينَ ) * ( 1 ) . خداوندا مىدانيم پيمودن راه حق جز با توفيق تو ميسر نمىشود ، ما را در پيمودن اين راه موفق دار . پروردگارا ! ما آرزو كرده‌ايم كه در راه هدايت گام بگذاريم ، تو نيز اراده فرما كه دست ما را در اين راه بگيرى . بارالها ! صحنه محشر و دادگاه عدل تو بسيار هولناك و نامه اعمال ما از حسنات خالى است ، ما را در پناه عفو و فضلت جاى ده ، نه در برابر ميزان عدالت آمين رب العالمين . پايان سوره تكوير

--> ( 1 ) « روح المعانى » جلد 30 صفحه 62 و « روح البيان » جلد 10 صفحه 354 .